Σε εσένα γράφω μικρή μου κυρία,

που τοποθετείς το κινητό σου στην ποδιά σου ενώ δουλεύεις στη καφετέρια,
που το ακουμπάς στη κοιλίτσα σου ενώ είσαι ξαπλωμένη,
που το βάζεις στη μπροστινή σου τσέπη ενώ περπατάς.

Για να γεννηθείς, χρειάστηκε το σπερματοζωάριο του μπαμπά σου να συναντήσει το ωάριο της μαμάς σου.
Εκείνη τη στιγμή, εσύ ήσουν η αρχή, το θαύμα που άρχισε να μορφοποιείται.
Έμεινες για εννιά μήνες μέσα στην ασφάλεια της κοιλίτσας της μητέρας σου,
και να ‘σαι τώρα, μια όμορφη κυρία.

Από τον δεύτερο μήνα της εγκυμοσύνης της μητέρας σου, όταν ήσουν τόσο δα μικρή όσο ένα βατόμουρο,
μέχρι τον πέμπτο μήνα, όταν το σώμα σου μεγάλωνε όσο μια μπανάνα,
μέσα σε αυτό, το μικρό χρονικό διάστημα, δημιουργήθηκαν όλα τα ωάρια που θα κουβαλάς σε όλη σου τη ζωή.

Μετά τη γέννησή σου, νέα ωάρια δεν παράγονται.
Ο αριθμός τους, και η ποιότητά τους, σιγά-σιγά μειώνονται με το πέρασμα του χρόνου.

Αυτό σημαίνει πως ένα μέρος του μελλοντικού σου παιδιού βρίσκεται ήδη μέσα σου. Ήσασταν και είστε ένα παρεάκι.

Αυτό σημαίνει ότι οι επιλογές σου επηρεάζουν το εν δυνάμη παιδάκι -είτε γνωρίζεις πότε και αν θα κάνεις.

Αυτή η γνώση πλέον γίνεται ο φάρος σου, οδηγός για να κάνεις κάθε μέρα τη σωστή επιλογή.

Βγάλε το κινητό από τη μπροστινή τσέπη της ποδιάς σου και έχε το μακριά από την κοιλίτσα σου.

Το κινητό είναι σε συνεχή ετοιμότητα να λάβει μία πληροφορία, μονίμος εκπέμπει. Όταν είναι τόσο κοντά σου, αυτό που εκπέμπει, όπως και να έχει, επιρρεάζει το παρεάκι σου.

Με αγάπη,
Μία Μαμά